De fictieve wereld

 

 

Wat is de grootste kracht van de mensheid?

Daar kun je lang over filosoferen. Sommigen beweren  het vermogen  om lief te hebben, anderen pleiten voor intellegentie. Persoonlijk denk ik dat onze grootste kracht de verbeeldingskracht is.

Denk er maar over na…..als wij geen fantasie hadden gehad, was er nooit vuur geweest, nooit wapens, nooit penniciline. Ook het schrift is niet vanzelf gekomen om van het wiel nog maar te zwijgen.

Als enige diersoort zijn wij mensen in staat om vanuit een idee, een niet fysiek iets, realiteit te maken…een tastbaar object. Als je dat goed beseft, is het wel heel vreemd dat we een scheiding maken tussen realiteit en fantasie. Volgens mij is die grens er helemaal niet en gaat ze naadloos in elkaar over. Want kun je zeggen dat een idee niet echt is? Wanneer wordt iets iets bestaands? En bestaat er überhaupt iets echts? Of is alles wat we om ons heen zien ontsproten aan onze verbeelding en is er eigenlijk iets heel anders?

Van de week was ik in mijn atelier aan het werk. Ik worstelde met een werk, het kwam niet echt uit de verf zoals ik wilde. Het idee kriebelde achter in mijn hoofd, maar werd maar niet helder. Meestal is een werk pas een werk als ik kan benoemen wat ik ermee wil vertellen. Dat wilde maar niet lukken. Tot het moment waarop ik het even op zijn zijkant zette om op te poetsen. Opeens brak het open, kwam er een beeld te voorschijn wat tot dan toe aan het oog ontrokken was. Nieuwe inzichten daalden in. Mijn muze René kwam met een tafeltje aanzetten, bij wijze van presentatie vorm…en eureka! Het idee was geboren.

Dit werk en vermoedelijk nog heel wat werken daarna zullen gaan over de fictieve werkelijkheid en de kracht van deze schemerzone. Wat kan een kunstenaar teweegbrengen als hij zich bewust is van deze kracht en die in wil zetten om een beweging de wereld in te sturen?

Daarover gaat mijn werk “Biotoop van een fictief zoetwatergetijdegebied”. Een semi wetenschappelijk onderzoek over fictie, non-fictie en natuur.

Leave a Comment