Hoe gaan we verder?

Inmiddels schrijven we 28 maart. We zijn alweer 16 dagen in quarantaine. De tijd vliegt.

Wat is er sindsdien gebeurd?
In de U.S.A. 123.780 besmettingen en 2229 doden.
In Italie 92.472 gevallen en 10.023 doden.
Spanje is bezig met een inhaalslag; 73.235 zieken en 5982 sterfgevallen.

De case lijst van slechts 1,5 dag terug

In de rest van Europa loopt de teller ook gestaag op. Nederland bungelt in het midden met 9762 geregistreerde gevallen ( lang niet iedereen wordt getest) en 639 overledenen.
In ons land zijn de maatregelen verlengd tot 1 juni. Horeca ging op 13 maart al dicht. Er is een schreeuwend tekort aan medische middelen en de zorg wordt, terecht, doodgeknuffeld. Supermarkten kwamen in zwaar weer door het hamsteren.

Een geplunderd schap toiletpapier bij de AH

Wereldwijd zijn er 668.351 bekende besmettingen en 31.027 doden. Bijna alles is gesloten en vliegverkeer ligt nagenoeg plat. Zelfs het Eurovisie songfestival en de Olympische spelen zijn verplaatst naar 2021. En zo racen we met een noodvaart naar een globale recessie en is er politieke onrust tussen de grootmachten.
Trump blijkt inderdaad een volslagen idioot te zijn en brengt met zijn domme gedrag heel Amerika in gevaar. China en Rusland zien hun kans waar om de nieuwe grootmacht te worden. Europa laat zien dat het geen eenheid is en gaat hard onderuit.

Maar er zijn ook bijzonder goede geluiden; De luchtvervuiling en CO2 uitstoot zijn in die luttele weken drastisch afgenomen. Ook zijn er veel menselijke, hartverwarmende initiatieven. Oudjes in bejaardenhuizen mogen niet meer bezocht worden, dus worden er massaal balkon gymles en bingo’s georganiseerd. Familieleden schrijven lieve zinnen op de stoep voor het raam van de verzorgingsflat of klimmen de ladder op voor een raamgesprek.
Ook zie ik veel improvisatie talent en creativiteit. Nieuwe liedjes, kunstwerken en spelletjes op de radio en internet. Maar ook eindeloze herhaling van berichten, veel hetzelfde liedje, tijdverdrijf.
Verveling, onachtzaamheid, egocentrisme en zelfs pure kwaadwillendheid zijn aspecten van het menselijk karakter die helaas ook nu naar boven komen drijven. Vooralsnog zijn ze in de minderheid.

En wat gebeurt er in mij?

Mijn hoofd is net een roller coaster. Elke dag komen er andere emoties opwellen. Ik geniet van de rust, maar juist omdat ik daarvan optimaal wil genieten maakt het me haastig. Ik wil gewoon geen tijd verspillen, wat een contradictie. Telkens denk ik mij te moeten voorbereiden op de tijd na de quarantaine en ben ik bezig met ordenen, opruimen en plannen maken terwijl de creativiteit kookt en borrelt als nooit tevoren. En dan wil ik ook vooral mijn steentje bijdragen om de wereld te verbeteren. Alles tegelijk en door elkaar.

9 maart zaten we nog in overvolle metro’s in London, de dreiging leek toen nog ver weg. Er waren wat gevallen en je was wat voorzichtiger, maar dat was het wel. Die tijd lijkt nu een ander leven. We zijn in een surrealistische film beland en ik verwonder mij over de veranderde wereld.
De rust en de schonere lucht, vogels fluiten en bereiden hun nestje voor. Mensen voelen zich ontspannen omdat ze meer tijd hebben. Deze verandering maakt me erg blij en hoopvol. Met heel mijn hart hoop ik dat we ons lesje geleerd hebben en deze kans waarnemen om de wereld fijner en rustiger te maken. “ Never spill a good crisis”.

Het OV lijkt iets uit een vorig leven

Tegelijkertijd ben ik verdrietig omdat de wereld voorgoed veranderd is. Hierna zal er altijd een bewustzijn zijn van de risico’s van intermenselijk verkeer. Wat voor gevolgen gaat dit hebben voor de toekomst? Zullen we nog hutje mutje kunnen staan op festivals? Is er nog kans op spontane knuffels?
En tot slot ben ik bang…..niet voor mezelf en niet voor de ziekte. Ik ben bang dat we weer terug gaan naar vroeger. Dat mensen vergeten en de economie weer op nummer 1 staat. Binnen de kortste keren weer drukte en klimaat dreiging. En dan noog een tikje erger, omdat de politiek heeft gezien hoe ze de mensen globaal kunnen manipuleren met angst. Dat onze vrijheid permanent wordt ingeperkt. Dat we slechts pionnen zijn in het spel van de wereldleiders. De volksgezondheid wordt dan slechts in stand gehouden, omdat we nuttig zijn als aantal. George Orwell’s 1984 is finally about to happen.

Zullen we afspreken dat dat laatste niet gebeurt?

 

Of zoals Jim Morrisson schreef;

“The old get old
And the young get stronger
May take a week
And it may take longer
They got the guns
But we got the numbers
Gonna win, yeah
We’re takin’ over
Come on! Get together one more time!”

We zijn er zelf bij. Samen kunnen we het tij keren. Door genoegen te nemen met iets minder en bereid zijn om zelf te koken en je spullen te repareren. Iets minder snel kopen. Bewust te zijn van wat je eet. Vakantievieren op een natuurvriendelijke manier. Te accepteren dat er niet altijd iets leuks hoeft te gebeuren. Jezelf leren vermaken, goed na te denken over milieubelastende zaken als werk, gezinsplanning en vrije tijd. Kritisch te zijn over politiek en religie. Elkaar te helpen. Nadenken over wie je bent en wat jou recht is van bestaan.

Als we daar nu eens mee beginnen, misschien, heel misschien, kunnen we als diersoort evalueren naar een samenleving die niet draait om geld, macht en status, maar om saamhorigheid, plezier en verwondering.

In harmonie met de natuur en onszelf.
Wees eerlijk, dat is toch een veel leuker vooruitzicht?

Corona legt alles plat, vloek of zegen?

Sinds enkele dagen is niets meer hetzelfde. Over de hele wereld sluiten scholen, worden vluchten geannulleerd en grenzen bewaakt. Wat is er aan de hand?

 

Het Corona virus.

Hoe begon het? Eind december kwam er in China een bericht van een nieuw virus met griepachtige verschijnselen. Hier haalden we onze schouders op. Het was toch aan de andere kant van de wereld, ver van je bed show.

Na enkele weken kwamen er youtube filmpjes; panische Chinezen met mondkapjes die vertelden hoe het er echt aan toeging. Geen OV, geen ziekenhuizen en mensen bezweken op straat. We werden onrustig en vermeden Chinezen. We namen ze niet serieus en sommigen discrimineerden ze “ Coronachinezen” werd een nieuw scheldwoord.

Het duurde niet lang of de eerste gevallen doken elders op. Op cruiseschepen, Frankrijk en Duitsland en Italie. Italie ging hard. Binnen no time waren er 4500 gevallen. Salone di mobile in Milaan werd gecancelled. Dit was in de voorjaarsvakantie.

 

De maatregelen

Het eerste corona geval in Nederland was op 27 februari 2020; overgewaaid uit Italie. Nog niets aan de hand. Het werden er 4…6…10….24…..82. Op 12 maart stond de officiele teller op 641. Toen kwamen de maatregelen.

Belangrijke evenementen werden afgelast, bijeenkomsten van meer dan 100 mensen verboden. En na wat discussies werden uit voorzorg ook de universiteiten en hogescholen gesloten tot 31 maart.

Nederland is bezorgd. Niemand weet wat ze ervan moeten denken. Werk en sociaal leven liggen plat. Het OV is uitgestorven. Supermarkten met lege schappen omdat iedereen hamstert. En dan vooral toilet papier.

Ik zie het aan en verwonder me. Hoe kwetsbaar en futiel onze samenleving is. Alles is gebaseerd op de economie. Nu het niet blijkt te werken, zie je wat er echt schort. Niemand kan voor zichzelf zorgen. We hebben supermarkten en ziekenhuizen nodig.

 

Ideaal

Ik voel me bevoorrecht. 3 weken geen lesgeven betekent voor mij 3 weken in het atelier. Geen afspraken, geen druk van buitenaf. Gewoon lekker werk maken in mijn eigen prive quarantaine kamertje. Lekker cocoonen, het hoofd leeg. Een soort van creatief retraite. Ik hoef nergens heen, alleen verdwalen in mijn verbeeldingskracht.

Maar is het eigenlijk niet heel vreemd dat dit een luxe is? Dat we allemaal geleefd worden en niemand echt een eigen vrije wil heeft om te bepalen hoe hij of zij de dag doorbrengt? Dat we niet zomaar op ons hutje op de hei naar de wolken kunnen staren als we dat hutje niet kunnen betalen?

Ik gun het de wereld zo! Minder files, ruimte voor de natuur, rust en een einde van de ratrace. Zouden we met zijn allen iets kunnen leren van deze pandemie? Zouden we met deze wijsheid een ommekeer kunnen maken in de samenleving? Laten we het hopen, anders zijn de vooruitzichten stukken zorgelijker dan een covad-19 uitbraak.

De muziek klinkt buiten

Ik ben een zonnekind. Als iedereen loopt te puffen en te klagen dat het zo warm is, ben ik in mijn element. Liefst skip ik de winter en surf ik in die maanden het internet af, op zoek naar nieuwe bestemmingen.

Of ik ga nieuw werk maken in het atelier. Zagen, lekker warm lassen of boetseren bij de kachel. Kou is niet mijn ding. 

Maar deze winter is gewoon geen winter. Stiekem vind ik dat wel jammer. Want eerlijk is eerlijk, een lange wandeling door de maagdelijke sneeuw in het polderlandschap is geweldig. Of die keer dat we konden langlaugfen in de Ardennen. Supermooi! Het biertje achteraf smaakt dan  fantastisch.

Dit jaar dus niet, het is warm voor de tijd van het jaar. Het regent en het stormt al dagen! Het knaagt en jeukt om naar buiten te gaan. Dus we pakken de auto en rijden even naar ” de Hoek”, ons koosnaampje voor Hoek van Holland, het ” thuisstrand” van Rotterdam. Niets bijzonders ( voor deze contreien van het land) en niet heel spannend, maar dat is ook niet nodig.

We wandelen slechts 2 uurtjes.

2 uurtjes waarin we uit ons sokken waaien, drijfnat regenen, ons verwonderen over de kleine eilandjes die ontstaan door schelpjes in het zand waar de wind niet bij kan. De oneindige wervelingen van alle stromingen. De spiegelingen op het natte zand. De surfers in actie te zien op witte schuimkoppen en het liefst meedoen.

De nieuwe maan zien in een kitevlieger. De kleur van het water, zo intens groen. Dezelfde kleur als groene ogen. Het loden grijs van de lucht. Zandvlagen over de vlakte. Het nog groenere groen van de mosjes op de struiken. Wuivend helmgras. De roep van de natuur. Nieuwe energie. Plannen voor nieuwe hikes ( 17 km naar Den Haag).

Is het snertweer? Ja! Zijn we natgeregend? Absoluut! Maar het heeft me weer zoveel gegeven. Niet alleen inspiratie om deze blog te schrijven, maar ook weer een goede reminder dat de wereld en fantastische plek is. Niet alleen de verre oorden, maar vooral ook om de hoek. Je hoeft niet ver weg om van de natuur te genieten. Het enige wat je hoeft te doen is je jas aantrekken en je ogen openen. Kijk om je heen. Kijk. Echt.

Buiten gebeurt het. Anywhere. Niet op je beeldscherm.

Riders of the storm

 

Zomaar een zondagmiddag. Geen plannen, beetje achterstallig computerwerk doen in joggingsbroek. Buiten stormt het….code oranje. Het noodweer trekt, maar naar de kust rijden kost teveel tijd.

Gelukkig hebben we een heel fijn atelier in, jawel, de STORMpolder….aan de Nieuwe Maas. Onnodig om te zeggen dat het daar flink kan spoken. We gaan dus voor het zondagse blokje om, golfjes spotten op de rivier, even een frisse neus halen en op tijd weer terug voor het borreluur en nog wat doorwerken.

Maar het lot bepaalt goddank altijd anders. Het eerste stuk ging goed. We dansten op de wind, soms mee en soms tegen, dan weer stuurloos. Verbaasden ons over stabiele vogels zittend in instabiele bomen en immense fluittonen op het dak van de toren, vermoedelijk veroorzaakt door zendmasten. De aankomst aan de steiger van de waterbus was een beetje een anti-climax. Het water van de rivier was in het beste geval onstuimig te noemen, we hadden gehoopt op vuurwerk.

 

Vanuit het ponton keken we naar ons atelier en zagen dat het goed was. Er tussenin ligt Lunchroom Leuk, waar we al veel voor ontworpen en gemaakt hebben. Het was er goed druk en gezellig, want er was een nieuwjaars borrel gaande. Op 9 februari, geniaal! Ik pleit ervoor dat alle nieuwjaarsborrels in februari gehouden worden, want; A. het overbrugt de saaie februarimaand, B. Het ontziet de 1e week van januari, die week dat je het liefst in pyama doorbrengt en C. Ik krijg zo’n heerlijk terug-in-de-tijd-gevoel. Zie je wel, zo hard gaat het jaar niet. 

We hadden geen kaartjes, maar werden allerhartelijkst uitgenodigd door de uitbaatster, Astrid. De grand prestige van de tap smaakte goed en de sfeer zat erin. Live band, warmte, knus binnen met uitzicht op het geweld buiten. Ruwe golven en een loodgrijze lucht.

Na dat ene biertje gingen we weer op pad, want het noodweer bleef lonken. Terug naar huis, maar dan via het Stormpolder vloedbos. Ons iniatuur natuurgebied en dierbaar gekoesterd. We keken vanaf de toegangspoort en zagen dat het absoluut niet goed was.

 
Overal piepschuim!! In het water, in het riet, tegen het hek. Het hek? Daarachter bleken 2 man koortsachtig aan het werk in een hopeloze poging om de schade binnen de perken te houden. Maar het waait hard en de grote platen piepschuim laten zich lekker meevoeren,zo ver en onbereikbaar mogelijk.Dat biertje thuis moet maar wachten. We gaan aan de slag. Met lange stokken vissen we grote platen uit het water. Glibberend op de oever reiken we naar de kleinste stukjes. We gaan het gevecht aan met de braamstruikken om ze de broken te ontfutselen. Alles om te voorkomen dat zich een klein ecologisch rampje voordoet in ons al even kleine natuurgebied, domaen van de ijsvogel en de bever. Het lijkt onbegonnen werk. De troep ligt overal. De wind wakkert aan en het begint heftig te regenen. We zijn nat en modderig.

Gelukkig komt er versterking. Eerst een bevriend echtpaar van het bedrijf achter het hek en later een niets vermoedende wandelaar, die aan het fotograferen was.

De een in stoere kaplaatzen, de ander in panty. Het maakt niet uit. Gezamenlijk trotseren we wind en weer en binden de strijd aan tegen de kleine balletjes die overall tussen kruipen. En het lukt!! Met zijn allen hebben we 95% opgeruimd. De eendjes kunnen morgen onbezorgd slobberen.

 

Nat en vies, maar voldaan vervolgen we ons weg naar huis. Het leven is fijn en dit zijn de kadootjes.

Eerst Napels, dan sterven…

 

Vroeger vierde ik mijn verjaardag elk jaar uitbundig met een groot feest waar iedereen welkom was. Supergezellig vond ik dat!

 

Toen ik de 35 gepasseerd was, sloop het gevoel er toch wel een beetje in dat je aan jezelf dan niet echt toekomt op zo’n dag. Sindsdien geef ik 1 x in de 5 jaar een feest en verder probeer ik zoveel mogelijk niet thuis te zijn. Het liefst de natuur in of nieuwe gebieden ontdekken. Dat jaar was heel bijzonder. Ik vierde mijn verjaardag in 2 landen, Maleisie en Indonesie en het vliegtuig!

Dit jaar is het jaar waarin ik 46 word en dus steeds dichter naar die magische 50. Het was weer tijd voor een Avontuur! Maar we hadden maar een weekend de tijd en wat kun je doen in zo’n korte tijd?

Parijs leek ideaal, maar viel al snel af vanwege het gigantische toerisme in juli. Ik hoefde toen niet zo lang meer na te denken; Napels stond ook al jaren op de wishlist, was niet al te toeristisch, betaalbaar en snel aan te vliegen. En wie zei er ook alweer “ Eerst Napels, dan sterven?”

Napels it is!

En zo vlogen we vanaf Eindhoven richting La belle Italia.

Om in een andere wereld te landen….

lange roltrappen op Statione Centrale

Ik had maar 10 euro cash op zak en bedacht mij daar boven in de lucht hoe bijzonder het eigenlijk is dat je met slechts 10 euro op zak de wereld rond kan reizen. Die illusie kon ik zeker 1 uur vasthouden. Eenmaal geland moesten we de bus en metro hebben naar het appartementje. Ik dacht wel even te kunnen pinnen…fout gedacht! In Napels gebeurt dat nog ouderwets met een loket en handje contantje. Gelukkig is ook daar een pin automaat niet echt ver weg, ook al voelt dat ter plekke niet zo na een “lange” reis en met 30+ graden.

Het is altijd heerlijk rustgevend ( en stiekem misschien ook wat teleurstellend) als een reisbestemming precies voldoet aan je verwachtingen.

Napels staat wat dat betreft hoog op de ladder. Nauwe straatjes met wasgoed; check. Irritante scootertjes; check. Ontelbare koffiebarretjes en pizzeria’s; yep, Aangename hitte en een prachtige baai; idem. 1 ding ontbreekt echter in elke reisgids; de vriendelijkheid van de mensen!

Duomo di Napoli

 

Nauwe straatjes in hartje Napels

 

Scooters bepalen het straatbeeld

Napels staat te boek als druk, vuil en crimineel. Die drukte zal ik zeker niet ontkennen en het ruikt ook echt niet overal naar bloemetjes, maar de inwoners hebben een vriendelijkheid en behulpzaamheid die niet bepaald doorsnee is voor een wereldstad…of het moet Cairo zijn, ook al zo’n verkeerd begrepen metropool.

De stad, voor zover ik hem heb leren kennen in 2 dagen, is relaxed, rauw en puur met een klein hartje. Smulpaapjes zijn hier aan het goede adres, aanrader is zuppa di cozza! Dit is een fantastisch mosselgerecht met gamba’s en langoustine. Want Napels is vlees noch vis, Napels is beide. Italiaanser dan Rome, lekker off the beaten track, een heerlijk klimaat en een schitterende setting aan de mooiste baai van Europa.

Ben je op een citytrip? Geniet van het uitzicht op castello st. Elmo, het hoogste punt van Napels. Op dinsdag en na 16.00 u betaal je slechts 2,50 entree. Hou je van cultuur? Napels heeft het oudste operatheater van Italie, supermooie zaal!

https://www.teatrosancarlo.it/en/ Check de website voor het programma.

 

 

cemitero della Fontanella

 

En vergeet vooral niet om hier en daar een van de vel kerken binnen te lopen en je te vergapen aan alle pracht en praal. De duomo di Napoli licht midden in het centrum en is de indrukwekkendste!

Zelf was ik erg onder de indruk van cimitero della Fontanella. Dit is een imposante, kathedraal achtige uitgraving in het gebergte. Ooit bedoeld als vervanging voor de begraafplaatsen in de Napolitaanse kerken, kreeg het een macabere invulling in de 16e eeuw, toen half Napels overleed door de Pest. In deze situatie waar de bevolking bij bosjes neerviel, was massaal dumpen van de lijken via een gat in de reeds bestaande cimitero de enige mogelijkheid om de stad leefbaar te houden. Mensen kregen geen uitvaart, geen steen , niets. Je werd gewoon op de grote hoop gegooid. Vervolgens keek niemand er meer naar om…

Tot er overstromingen kwamen in de 18e eeuw, waardoor de beenderen over straat spoelden. Dit werd vervold door een grote cholera uitbraak in 1837, waardoor de cemitero uit begon te puilen.

In 1872 besloot pastoor Barbati dat het tijd werd om de chaos te ordenen en de overledenen de eer te geven die ze toekwam. Zo geschiedde… Wat rest is een bijzonder imposant mausoleum, waar je je goed bewust wordt van de sterfelijkheid en de nietigheid van de mens. En ik was daar op mijn verjaardag…

 

https://www.cimiterofontanelle.com/en/the-history.html

 

Geniet vooral ook van het straatbeeld. Ga zoveel mogelijk lopen, niet alleen door centro storico en quartieri spagnoli, maar loop je neus achterna. Geniet van een pizza margherita en een aperol spritz. Als toetje is de caprese een absolute aanrader! Neem het aan van deze zoetekauw. Drink een koffie op een terrasje s’ ochtend en geniet van een granita in de middag. Misschien is het erg warm en doe je het een tandje rustiger aan. Neem het zoals het komt, dat is Napels!

geniet van een pizza margherita
Zuppa di Cozza

Heb je meer tijd en wil je de omgeving verkennen?

Wij deden dit een aantal jaar geleden, het is onvergetelijk!

Absoluut uniek zijn de Amalfi kust, Pompei en de Vesuvius natuurlijk. Maar daarnaast zijn er wat minder bekende plekken die ook de moeite waard zijn. Zo kun je archeologisch duiken en snorkelen op het Baia eiland, supergaaf om duizenden jaren oude mozaiek vloeren op de zeebodem te zien!

 

Snorkelen bij Baia

Ook zijn er schitterende hiking trails, zoals “Il sentiero deglei dei”  of the path of gods. https://www.positano.com/en/e/il-sentiero-degli-dei . Ik heb hem zelf nog niet gelopen, maar het lijkt me absoluut een imposante wandeling, die ik zeker nog eens ga lopen. Het uitzicht is fabuleus.

 

De fictieve wereld

 

 

Wat is de grootste kracht van de mensheid?

Daar kun je lang over filosoferen. Sommigen beweren  het vermogen  om lief te hebben, anderen pleiten voor intellegentie. Persoonlijk denk ik dat onze grootste kracht de verbeeldingskracht is.

Denk er maar over na…..als wij geen fantasie hadden gehad, was er nooit vuur geweest, nooit wapens, nooit penniciline. Ook het schrift is niet vanzelf gekomen om van het wiel nog maar te zwijgen.

Als enige diersoort zijn wij mensen in staat om vanuit een idee, een niet fysiek iets, realiteit te maken…een tastbaar object. Als je dat goed beseft, is het wel heel vreemd dat we een scheiding maken tussen realiteit en fantasie. Volgens mij is die grens er helemaal niet en gaat ze naadloos in elkaar over. Want kun je zeggen dat een idee niet echt is? Wanneer wordt iets iets bestaands? En bestaat er überhaupt iets echts? Of is alles wat we om ons heen zien ontsproten aan onze verbeelding en is er eigenlijk iets heel anders?

Van de week was ik in mijn atelier aan het werk. Ik worstelde met een werk, het kwam niet echt uit de verf zoals ik wilde. Het idee kriebelde achter in mijn hoofd, maar werd maar niet helder. Meestal is een werk pas een werk als ik kan benoemen wat ik ermee wil vertellen. Dat wilde maar niet lukken. Tot het moment waarop ik het even op zijn zijkant zette om op te poetsen. Opeens brak het open, kwam er een beeld te voorschijn wat tot dan toe aan het oog ontrokken was. Nieuwe inzichten daalden in. Mijn muze René kwam met een tafeltje aanzetten, bij wijze van presentatie vorm…en eureka! Het idee was geboren.

Dit werk en vermoedelijk nog heel wat werken daarna zullen gaan over de fictieve werkelijkheid en de kracht van deze schemerzone. Wat kan een kunstenaar teweegbrengen als hij zich bewust is van deze kracht en die in wil zetten om een beweging de wereld in te sturen?

Daarover gaat mijn werk “Biotoop van een fictief zoetwatergetijdegebied”. Een semi wetenschappelijk onderzoek over fictie, non-fictie en natuur.

Normandie en Bretagne; en route, deel 1

 

 

De afgelopen zomer was het zulk geweldig weer dat het eigenlijk zonde was om naar het buitenland te gaan. We hebben heerlijk genoten van de zwoele avonden in de tuin en aten onze lunch bij het atelier lekker buiten aan de waterkant.

Maar vakantie gaat niet alleen over lekker weer. Je hebt ook behoefte aan je horizon verbreden, nieuwe gebieden ontdekken. We zouden dus zeker wel even weggaan, maar na de ergste warmte. Zo gezegd, zo gedaan.

Op donderdagochtend 1 augustus 2018 vertrokken we met het krieken van de dag richting Frankrijk. Doel; Normandie, Bretagne en misschien Limousin. Zo vroeg rijden is echt een aanrader, beiden waren we superrelaxed en het is een leuk idee dat je bij aankomst nog een hele dag voor je hebt.

Om ons budget te bewaken en omdat het leuker is, stel ik google maps in op tolwegen vermijden. Superleuk, want je weet nooit waar je komt en je ziet onderweg al heel veel! Zo stopten we in een dorpje bij een leuk koffie barretje, stuitten we op de ciderroute en op een hele leuke brocante.

Dat houdt natuurlijk wel een beetje op, dus het was niet voor vijven dat we bij onze camping a la ferme aankwamen. We hebben daar een flesje cider opengetrokken en genietend van een kaasje en een stukje worst lekker in het zonnetje gezeten.

De camping in Clinchamp sur Orne is heel basic, maar ze verkopen heerlijke cider en ze hebben een koelkast! Voor tentkampeerders in het hoogseizoen is dit ideaal. Met een tarief van 9 euro per nacht hoef je niet bang te zijn om een nachtje extra te blijven.

En dan kan best, want er is veel te zien in Normandie en deze camping ligt goed centraal. Zo is Normandie Suisse, een bosachtig natuurgebied, vlakbij, maar de kust ook. Uiteindelijk zijn we 5 dagen gebleven en hebben ontzettend veel gezien.

Hieronder wat beelden van onze wandeling door Normandie Suisse. Het startpunt is La roche d’Oetre, st. Philbert-sur-Orne

 

Het uitzicht vanaf la roche d’Oetre. Vanaf daar is het steil naar beneden.

Mooi beekje met rotsjes en stromend water, waar we heerlijk gepootjebaad hebben.

Het zonlicht schittert op het water; een magisch spel van beweging en licht.

“Uitgeholde”paadjes, van de akkers gescheiden door struweel, oude stenen muurtjes en knoestige bomen.

Fraaie oude huisjes van natuursteen. Wie wil daar nou niet in wonen?

Wie weet waarom de Franse boeren rollen maken en de Nederlandse kubussen?

 

 

 

Traumateam : The Final Illusion videoclip

Met Traumateam gaan dingen nooit zols gepland. Neem het schieten van deze videoclip.

Politiebezoek, schijtende honden, mooi weer als je een somber lucht nodig hebt…….het ging weer vertrouwd van een leien dakje.

Na het schieten , moet je natuurlijk de beelden terugzien. Na pure schrik, onbedaarde lachsalvo’s, wat amateuristisch  geexperimenteer van mij en heel veel bewerking dank zij onze getalenteerde makkers Robo Spitters en Vincent Reed zijn we toch nog op iets aardigs uitgekomen.

Ondanks alle strubbelingen vond ik het enorm leuk om te doen. De ideeen zijn er in ieder geval!

Geluiden van de Zaag

 

The village that I live in, has a lot of talented artist. With a few of them we form some kind of collective, we call ourselves Stuw-Art, named to the bridge that connects our tiny, backdated town to the big world outside.

Every month we gather on the coolest place ever; a nostalgic old factory, hidden behind trees on a remote island, that reminds me of a pirates island; no rules and sovereignty . Every now and then, we exhibit there, sometimes we organize other events. These happenings are always inspiring.

Back in 2014, we had a exhibition going with the theme ” The magic of Air”.

In collaborance with Robert van Heumen, a brilliant sound composer, I worked on a movie clip. Robert recorded the sinister sounds of the present machines and transformed them in eerie and mesperizing sound scapes. I took the same machines and tools on film and edited them to match the rhythm and vibe.

Listen to more work of Robert on http://west28.nl/ZAAG55/

 

 

The process of editing really got me going, so I decided the try an animation as well. I never really did that before, but I absolutely enjoyed every second of making and I’m definitely going to make another one in future!

Since we are a collective, there was so much more art to discover of a bunch of talented artists. Hereby a few pics are included in order to give you an impression. Find out more about the other artists on http://www.stuw-art.nl/

 

 

img_3300 Zaag 55 Robert van Heumen zaag55 Robert van Heumen Leo Jongenotter Locatie Therese Uytenborg en Sandra Blaauw locatie Nora van Krimpen Leo Jongenotter Nora van Krimpen Nora van Krimpen Marina Tramper

Photoshoot!!

 

 

All right, so you need a little patience…..and you have to postpone a few launches ‘cause you have to move out your studio….AGAIN!

Designing is a laborious, non-profit, time consuming activity. Sometimes doubts raise in my mind, whether or not it’s worth all the effort. But then again, once the objects are visualized, I sometimes am astonished myself by their beauty, and believe it or not, I’m very critical on my work!

Last week we had a photoshoot of the “Not so random order” collection, after finishing 11 different models it’s time to show them to the public.

Marta made the pics, and she did an amazing job. What a pleasure it is to work with her! Reliable, responsible, creative and full of energy, driven to the bone. And last but not least, very winsome!

We worked the entire day but what turned out of that labour is awesome! I still need to select and edit about 1000 pics, but couldn’t wait to show the first results;

not so random order#3

 

 

 

 

 

close up

 

 

 

 

 

 

not so random order#1