Pieterpad

Na een zeer wisselvallige zomervakantie, waarin zich weinig gelegenheid voordeed om nog even met de tent weg te gaan, begon de 1e werkweek weer. Je kunt het al raden; de verwachtingen werden prompt tropisch.
Gelukkig kon ik wat dagen wisselen die week, dus wij gingen er nog even tussenuit. Gewoon op een doordeweekse woensdag.

Het Pieterpad stond al een tijdje op mijn lijstje, Wandelen door de natuur is altijd de manier om tot rust te komen, al werd het wel erg warm, + 30 graden. Texel was een andere optie, maar het bloed kruipt nu eenmaal waar het niet gaan kan.
Dus onder het mom van “Dan is het in ieder geval rustig, togen wij naar Holten om vanaf daar naar het noorden te lopen, zo hadden we het zonnetje in de rug.
Inmiddels hebben we de etappe Holten- Hellendoorn in de benen zitten en zit ik dit bij lamplicht voor de tent te schrijven.
Het was geen lange etappe, slechts 15 km en nog eens 4 extra voor de camping, maar hij voelde veel langer. Het was erg warm en de rugzak was zwaarder dan normaal, vanwege de tent. Maar het was het beetje afzien absoluut waard, want wat een schitterende route was het, zo over de Sallandse heuvelrug.

IMG_2177
Overal bloeiende dieppaarse heide, een strakblauwe lucht, zoetkruidige dennenharsgeur en werkelijk muisstil. We hadden praktisch de hele route voor onszelf alleen, want wie is er nou zo gek om op een snikhete dag naar de hei te gaan?

bloeiende heide
In Hellendoorn vonden we een lommerrijk terrasje om het geringe vochtgehalte bij te vullen. Daar moeten we het voorlopig mee doen, want op de idyllische natuurcamping Eleberg, waar we nu zitten, is van alles en nog wat, maar harstikke dicht. Gelukkig hebben wij onderweg goed gegeten met een leftover groenteprutje, restje tortilla van de Lidl en een knapperig vers broodje bal, gelardeerd in een magnifiek uitzicht.
De sterren staan nu prachtigte fonkelen in een zwartfluwelen firmament. Egeltjes ritselen op de achtergrond. Benieuwd wat morgen brengt.

IMG_2194

Na een enigszins koud en lawaaierig nachtje- te danken aan Bever voor het niet op tijd wassen van mijn slaapzak en buurman boer die op onchristelijke tijden aan het oogsten is- even lekker een paar baantjes getrokken in het onverwarmde verfrissende zwembad. Toen snel opgebroken, afgerekend en verder getrokken.
De eerste paar kilometers waren door vredig, loom boerenlandschap over karrenpaden door de velden. Her en der idyllische huisjes verstopt achter grote eikenbomen. Ondanks de scenery was het behoorlijk afzien in de volle zon. De temperatuur was inmiddels al opgelopen tot 30+ graden. We zijn niet van die vroege vogels en dat heeft soms nadelen.
We hadden nog niet ontbeten, dus toen we wat appels zagen hangen aan een boom, was dat een aangename verrassing. Helaas bleken ze nog niet rijp. Wrang en gortdroog waren ze, niet te eten. Het leverde wel een steek van een daas op, waar ik sinds het processie rups debacle in de pyreneeen nogal heftig op reageer. Scheisse!
Na een uurtje drijfnat gelopen te zijn, arriveerdn we bij het Hof van Salland, waar we genoten van een ontbijt van koffie, appeltaart & slagroom.Het feit dat het eigenlijk al lunchtijd was en het etablissement elke dag lunch serveerde, behalve donderdag ( het was donderdag) en dat de appeltaart het enige alternatief was, deed niks af aan de smaak van die taart, want die was echt goddelijk.

appeltaart
Er schoven nog een paar wandelaars aan het tafeltje achter de onze.Rene, de onverbeterlijke kletskous, ging met ze babbelen en het gesprek kwam al rap op de camino frances die ze in september willen ondernemen en waarvoor ze nu vast aan het oefenen waren. Grappig te constateren dat zoveel mensen met dezelfde thema’s bezig zijn. Uiteindelijk draait het toch om rust vinden in je hoofd.
Enerzijds is lange afstands wandelen daar het perfecte middel voor. Anderszijds is het eeuwig doorstappen een onrust op zich. Altijd weer die worstelingen met rugzakken en routes, knopen doorhakken. Hier overnachten of toch nog even verder?
Ik denk veel onderweg, maar het blijft meestal heerlijk eenduidig, een ding tegelijk. Als ik dan weer thuiskom, merk ik dat het zeker rustiger is in die bovenkamer.
Het was goed toeven op dat terrasje. De serveerster was een engel, ze bracht ons een karaf water met ijsblokjes. Eenmaal uitgezweet en bijgekomen werd het tijd om de route weer te hervatten.
Na Lemele liepen we het bos weer in, wat langzaam overging in een heuvel en schijnbaar oneindig heideveld.Staande op de heuvel, zag je bijna alleen bos en zeer weinig bebouwing. O, kon het zo maar overal zijn! De natuur hier is overweldigend en doet niet Nederlands aan. dit had ik nooit verwacht van Overijssel, een provincie die bij mij associaties van vlakke graslanden en truttige ansichtkaarten oproept.Het was nog 9 kilometer naar Ommen en we liepen vredig en gestaag door. In vroeger tijden moesten de inwoners van Lemel elke zondag dit stuk heen en weer lopen om de kerkdienst in Ommen bij te kunnen wonen. In weer en wind, na een 6 daagse werkweek op het land. Arme drommels.


Ons tempo lag gaag, het was bloedheet. Zodoede kwamen we pas rond 18.00 u in Ommen aan, inmiddels het beloofde land van campings en versnaperingen. Er moest een camping gevonden worden, we wilden de plichtplegingen snel afhandelen en relaxen.
De dichtstbijzijnde was geheel verzorgd en had live muziek. Niet echt ons ding. De tweede lag iets verder van Ommen, maar was heerlijk rustig. Er was een plekje vrij in de gouden avondzon, pal aan de vecht. Wat een idylle.
Toen ons tentje stond, schoten we snel zemkleding aan om er lekker in te plonzen. Wat een weldaad!!

de vecht
Onze buren boden ons koffie aan. Hoe lief is dat?
Maar de inwendige mens wil ook graag voedsel, dus strompelden we richting Ommen voor een vers biertje en een eenvoudige doch voedzame maaltijd. Een wandelaarsmmaag is snel gevuld. Dat lijkt onlogisch, maar je lichaam past zich snel aan; het wil licht zijn en geen overtollige zooi bij zich hebben.Dus krijg je minder trek en eet je alleen gezonde kost.
De lucht explodeerde in oranje, paars en rood. Een bijzonder spectaculaire zonsondergang, reflecterend op het water van de Vecht.
Na dit ommetje maar weer terug naar de tent. Wat lag dat lekker! De bodem was zacht en het was absoluut niet koud. In no time was ik vertrokken. Helaas duurde dat niet lang, want ik schrok wakker van harde muziek en vals gezang. In eerste instantie berustte ik mij erin, tenslotte was het voor iedereen vakantie en we waren best vroeg gaan pitten.Maar na een tijdje kon ik het toch niet laten om op de klok te kijken, die gaf 02.15 u aan. Dit was niet leuk meer.
Toen toch maar opgestaan en ff checken of die grafherrie inderdaad bij die camping vandaan kwam. In dat geval kon ik bellen en klagen. In mijn hemdje en op blote voeten struinde ik het pad af. Helaas bleek het geluid van een andere plek af te komen. Vette pech, weinig aan te doen. Gelukkig stopte het al snel nadat ik mij weer in tent en slaapzak geworsteld had.

sallandse heuvelrug boven

De volgende ochtend even een sapje gedronken, wederom aangeboden door onze sympathieke buren.Mijn bovenbeen was opgezwollen door de dazesteek en we wisten niet of het nu wel zo slim was om verder te wandelen.Maar om nu in Ommen de trein terug te pakken naar de auto, voelde ook niet goed. Dus na een drogisterij bezoekje werd het toch maar stief doorwandelen en kijken waar het schip strand.
En zo tippelden we 2 uur lang door. Eerst door de buitenwijken van Ommen, toen over de weg, door bos en wei.De route was heus wel mooi, maar veel eentoniger dan de vorige etappes. Ook liep het veel meer over verhard terrein. Het was alweer bloedheet en toen we een camping met terras tegenkwamen, was een koud glas sinas zeer welkom. Even google maps raadplegen waar we zitten…..ai, 5 km links van Ommen?? We moesten juist naar rechts! We konden het aanvankelijk niet geloven, maar het bleek dat we domweg het verkeerde LAWpad hadden gevolgd. Wat een sof! Het was ook al veel te laat en te ver om nog om te keren. Toen berustten we ons in het lot en zijn we maar naar de bushalte gelopen richting Zwolle, om het autootje op te zoeken.
Uiteindelijk werd dat ook nog een hele tour; eerst een uur wachten op de bus, uitstappen in Dalfsen omdat we niet genoeg geld bij ons hadden, een kaartje kostte ons 16 euro (!)Gelukkig was de buschauffeur super fideel en liet ons gratis meerijden. Aangekomen in Dalfsen de Vechtdallijn gepakt naar Zwolle. Op station Zwolle ruzie gekregen met de plaatselijke OVchipknip lader. Van Zwolle een hlf uur met de trein naar Wierden om daar weer over te stappen richting Apeldoorn. Krap 2,5 uur na de ontdeking van onze vergissing waren we in Holten, waar we nog maar een biertje dronken om bij te komen.

Spaanse pyreneeen

Ondanks dat we toch echt uit de Hollandse klei komen, lijken we af en toe wel halve berggeiten ( Rene is natuurlijk al een steenbok), omdat we op de een of andere manier toch altijd weer uitkomen op een berg wandelvakantie. die rust en overweldigende landschappen vind je gewoon nergens anders! En dus boekten we, na wat gespeur, getwijfel ( Albanie is ook mooi!) en vergelijken 2 vliegtickets naar Spanje.

Omdat het gelijk vakantie is, zodra je de deur achter je dichttrekt, besloten we dit keer te treinen naar Brussel Airport. Lekker boemelen over het Hollandsch Diep. Binnen 1,5 u ben je daar voor 30 E. Daar kun je niet tegenop rijden als je naar de plaatselijke parkeertarieven kijkt.

Uitzicht op het Hollandsch Diep en de moerdijkbrug vanuit onze coupe
Uitzicht op het Hollandsch Diep en de moerdijkbrug vanuit onze coupe

De aankomst aldaar confronteert je enorm met de aanslag die daar recent had plaatsgevonden ( we spreken over mei, ik schrijf met terugwerkende kracht….zo gaat dat soms). Nix geen fraaie    terminal, gewoon plastic tenten en heel veel controle. Gelukkig hadden we daar rekening mee gehouden, dus krap 3 uur later zaten we op een terrasje in Barcelona ons eerste Estrellaatje weg te drinken. A su salud!!

Heerlijk geslapen in ons airBNBkamertje en op om Barcelona te verkennen. Dat doen we, ons kennende, uiteraard te voet!En niet gewoon een rondje, nee vanaf ons appartement bij Park Ciutadella tot aan Park Guell aantoe, bergop, met een omweg voor Sagrada Familia uiteraard.
Zodoende wel veel gezien en vooral genoten van het drukke stadsverkeer.Park Guell was de hele dag volgeboekt, maar een rondje eromheen is gratis en zeer de moeite waard. Al hobbelend naar beneden, richting Casa Batlo. Onder het mom van” je moet toch wat van Gaudi gezien hebben en we zijn er nu”, de hoge toegangsprijs betaald en naar binnen gespoed. En nee, zeker geen spijt van gehad, wat een supergebouw! Vooral het onderwatereffect in het trappenhuis is ingenieus! Dit heeft de beste man voor elkaar gekregen door een kleur verloop van licht en donker van boven naar beneden.En dan nog een glazen scherm met ripple effect voor de finishing touch als afscheiding geplaatst. Geniaal!

Het onderwatereffect met ripple glas  sublieme overloop van donker naar licht voor een echt onderwatergevoel  organische trap Het dak met drakenschubben

S’avonds nog een beetje gestruind door de donkere steegjes van Barri Gothic en geeindigd in een superknusse pulperia. Pulpo is een gerecht wat we leerden kennen op de camino de Santiago. Smullen!! Met wat pan con tomato, piementos de padron, gevulde aardappels en een sangria om de boel af te blussen. viva l’Espagne!! Het was een leuke afsluiter op een leuk dagje. Maar eerlijk gezegd, Barcelona viel mij toch wat tegen. Ik moet het nog maar eens proberen om een beter oordeel te kunnen vellen. Of misschien ben ik gewoon geen stadsmens.

Pulperia met tapas in Barri gothic
Pulperia met tapas in Barri gothic

Dag 2 begon met een metroritje naar het vliegveld om de huurauto op te halen. Wat een gehassel, echt zwaar irritant & veel prijziger dan ingecalculeerd. Reminder voor iedereen, die net als wij, internet afstruint voor de goedkoopste opties; DOE DAT NIET MET HUURAUTO’S!! Neem gewoon een grote maatschappij, het lijkt alsof je meer betaalt, maar in de praktijk valt dat harstikke mee en je weet waar je aan toe bent.
Toen we 2 uur later en 150 euro lichter eindelijk on the road konden, was het een luttele 3 uurtjes door mooi landschap en fijne wegen, op naar Ordesa!

imposante bergkammen torenen boven Torla uit
imposante bergkammen torenen boven Torla uit

En wat een indrukwekkend gezicht als je aan komt rijden en dat markante bergmassief boven alles uittorent. Aangekomen in het snoezige bergdorpje Torla vonden wij een herberg met slaapzaal voor 11 euro p.p., eigenlijk bedoeld voor peregrio’s. Geen geld voor een prive zaal, er was niemand anders, het voordeel van off season. Torla is klein, maar je hebt er alles wat je nodig hebt en dus eindigde deze dag alweer in een allerliefst barretje. dit keer met salade op zijn Zaragoziaans, met o.a asperge. Zalig!! Wat we verder die dag hadden, weet ik niet meer zo goed. Wel dat we een hele karaf sangria erbij kregen en nog een stuk of wat plaatselijke likeurtjes van het huis.Volgens mij zijn we in de hemel beland.

Dat laatste idee liet ik s’nachts maar weer varen, want BRRRR….koud op 1300 m hoogte in een tentje. Ik heb een goede slaapzak , maar het was niet comfortabel. Arme Rene die het moet doen met 2 zomerslaapzakjes over elkaar.Gelukkig was het leed bij een kopje koffie in het zonnetje met een magnifiek uitzicht snel vergeten. Maar het zet je wel aan het denken. Gisteren bij aankomst passeerden we een patrouillewagen van de guardia civil. Een man van 35 blijkt hier al een paar dagen vermist te zijn.Hoe koud moet hij het wel niet hebben, als hij tenminste nog leeft? De kans dat je hier teruggevonden wordt is redelijk klein. Het is echt heel afgelegen en onherbergzaam.

 

IMG_1290 IMG_1292 IMG_1314  IMG_1353

snowy summit
Veel sneeuw ligt er nog boven 2200 m

IMG_1426

De wandelingen hier zijn schitterend. Boven de 2200 m is het onbegaanbaar vanwege de sneeuw. Maar daar krijgen we rust en prachtige landschappen voor terug. Elke dag beginnen we in vallei Bujarelo, maar geen enkele wandeling is hetzelfde. Met elke stap laat ik alle tobberige gedachten achter mij. Wat een ruimte, wat een vrijheid. Geen huis te bekennen, alleen wildernis. Stenen, planten, bergmarmotten, gemzen en adelaars.En ontzettend veel prachtige botten, waarvan een paar mij vergezeld hebben naar huis. Dit is het paradijs.

 

 

backbone  IMG_1377  IMG_1343

Toch heeft de natuur ook zijn narrestreken. Dat bleek op de laatste dag, toen tijdens het inpakken mijn armen vol blaasjes kwamen, gingen branden en opzwellen. Niet fijn en geen idee wat het kon zijn. Zalfjes mochten niet baten.
Er zat nix anders op; we moesten terug naar de bewoonde wereld om een dokter te raadplegen.
Na een uurtje rijden kwamen wij in Ainsi; een alleraardigst bergdorpje met, echt waar, een ziekenhuis! Stil en verlaten is de wachtkamer, het is inmiddels ruim siesta tijd. Toch word ik na 1 minuut al geholpen door een alleraardigste dokter die binnen 10 tellen de diagnose heeft en er een nederlandse wikipedia pagina bij zoekt voor   vertaling. Aha, dennen processierups! Wablief, het is toch eikenprocessierups? Nee dus, wel familie, maar dit beestje heeft een groter verspreidingsgebied, kan zich ingraven in het gras, heeft nog meer haartjes, die als klap op de vuurpijl 2 jaar (!) actief blijven. Joepie. Eind goed, al goed; na een shot in de bil, een lading pillen en een paar biertje op een pittoresque terrasje onder de olijfbomen kan deze dame weer een beetje lachen.

IMG_1472  IMG_1476

De volgende dag tijdens de terugreis dan ook geen centje pijn gehad. Opgetogen maar laat kwamen we aan in ons AirBNBtje in de art nouveau wijk van Brussel. Om nog snel een frietje te halen, toch maar even de jas aan, want het is wel een beetje frisser dan de laatste zonovergoten dagen in Spanje. Dat bij het uittrekken mijn schouder weer roder is, roept nog geen vraagtekens bij me op. Om 4 uur s’nachts wakker worden van brandende armen, maakt helaas op een pijnlijke wijze duidelijk dat de brandharen ook in mijn jas zitten. Gelukkig zijn er ook in Brussel genoeg apotheken en kroegjes en doen we het rustig aan. Het Horta huis bewaren we voor een andere keer.

Brussel
Het gouden plein in Brussel

Miles in Budapest

Zo nu en dan moet je er gewoon even tussen uit…je zinnen verzetten en nieuwe plekjes ontdekken. Sommige plaatsen spreken dan nogal tot de verbeelding. Budapest was zo’n plaats voor mij. Het leek me altijd al een schitterende, Boheemse en inspirerende stad met een rijk verleden. In januari gaan Rene en ik er vaak een … Read more

traum A team

Naast kunst en vormgeving is muziek maken ook een passie van mij. Momenteel zing ik o.a in de experimentele band Traum a Team, een samenwerking met kunstenaar Paul Kalishoek. Onze creatieve uitwassen leiden tot een smeltkroes van Jaren 80 new wave, electronics, metal, gothic en noise. Sarcasme, theater en ironie geven de muziek een persoonlijk en zeer … Read more

It sucks!

Media tic

Often I consider humanity as being a plague of parasites spreading around the world … Maybe that’s why we detest all other parasitical insects, viruses and other creepy creatures. To underline this statement with a smile, here’s a picture of an installation that I exposed in Rotterdam last summer; It’s called the Media tic (The Dutch … Read more