De muziek klinkt buiten

Ik ben een zonnekind. Als iedereen loopt te puffen en te klagen dat het zo warm is, ben ik in mijn element. Liefst skip ik de winter en surf ik in die maanden het internet af, op zoek naar nieuwe bestemmingen.

Of ik ga nieuw werk maken in het atelier. Zagen, lekker warm lassen of boetseren bij de kachel. Kou is niet mijn ding. 

Maar deze winter is gewoon geen winter. Stiekem vind ik dat wel jammer. Want eerlijk is eerlijk, een lange wandeling door de maagdelijke sneeuw in het polderlandschap is geweldig. Of die keer dat we konden langlaugfen in de Ardennen. Supermooi! Het biertje achteraf smaakt dan  fantastisch.

Dit jaar dus niet, het is warm voor de tijd van het jaar. Het regent en het stormt al dagen! Het knaagt en jeukt om naar buiten te gaan. Dus we pakken de auto en rijden even naar ” de Hoek”, ons koosnaampje voor Hoek van Holland, het ” thuisstrand” van Rotterdam. Niets bijzonders ( voor deze contreien van het land) en niet heel spannend, maar dat is ook niet nodig.

We wandelen slechts 2 uurtjes.

2 uurtjes waarin we uit ons sokken waaien, drijfnat regenen, ons verwonderen over de kleine eilandjes die ontstaan door schelpjes in het zand waar de wind niet bij kan. De oneindige wervelingen van alle stromingen. De spiegelingen op het natte zand. De surfers in actie te zien op witte schuimkoppen en het liefst meedoen.

De nieuwe maan zien in een kitevlieger. De kleur van het water, zo intens groen. Dezelfde kleur als groene ogen. Het loden grijs van de lucht. Zandvlagen over de vlakte. Het nog groenere groen van de mosjes op de struiken. Wuivend helmgras. De roep van de natuur. Nieuwe energie. Plannen voor nieuwe hikes ( 17 km naar Den Haag).

Is het snertweer? Ja! Zijn we natgeregend? Absoluut! Maar het heeft me weer zoveel gegeven. Niet alleen inspiratie om deze blog te schrijven, maar ook weer een goede reminder dat de wereld en fantastische plek is. Niet alleen de verre oorden, maar vooral ook om de hoek. Je hoeft niet ver weg om van de natuur te genieten. Het enige wat je hoeft te doen is je jas aantrekken en je ogen openen. Kijk om je heen. Kijk. Echt.

Buiten gebeurt het. Anywhere. Niet op je beeldscherm.

Riders of the storm

 

Zomaar een zondagmiddag. Geen plannen, beetje achterstallig computerwerk doen in joggingsbroek. Buiten stormt het….code oranje. Het noodweer trekt, maar naar de kust rijden kost teveel tijd.

Gelukkig hebben we een heel fijn atelier in, jawel, de STORMpolder….aan de Nieuwe Maas. Onnodig om te zeggen dat het daar flink kan spoken. We gaan dus voor het zondagse blokje om, golfjes spotten op de rivier, even een frisse neus halen en op tijd weer terug voor het borreluur en nog wat doorwerken.

Maar het lot bepaalt goddank altijd anders. Het eerste stuk ging goed. We dansten op de wind, soms mee en soms tegen, dan weer stuurloos. Verbaasden ons over stabiele vogels zittend in instabiele bomen en immense fluittonen op het dak van de toren, vermoedelijk veroorzaakt door zendmasten. De aankomst aan de steiger van de waterbus was een beetje een anti-climax. Het water van de rivier was in het beste geval onstuimig te noemen, we hadden gehoopt op vuurwerk.

 

Vanuit het ponton keken we naar ons atelier en zagen dat het goed was. Er tussenin ligt Lunchroom Leuk, waar we al veel voor ontworpen en gemaakt hebben. Het was er goed druk en gezellig, want er was een nieuwjaars borrel gaande. Op 9 februari, geniaal! Ik pleit ervoor dat alle nieuwjaarsborrels in februari gehouden worden, want; A. het overbrugt de saaie februarimaand, B. Het ontziet de 1e week van januari, die week dat je het liefst in pyama doorbrengt en C. Ik krijg zo’n heerlijk terug-in-de-tijd-gevoel. Zie je wel, zo hard gaat het jaar niet. 

We hadden geen kaartjes, maar werden allerhartelijkst uitgenodigd door de uitbaatster, Astrid. De grand prestige van de tap smaakte goed en de sfeer zat erin. Live band, warmte, knus binnen met uitzicht op het geweld buiten. Ruwe golven en een loodgrijze lucht.

Na dat ene biertje gingen we weer op pad, want het noodweer bleef lonken. Terug naar huis, maar dan via het Stormpolder vloedbos. Ons iniatuur natuurgebied en dierbaar gekoesterd. We keken vanaf de toegangspoort en zagen dat het absoluut niet goed was.

 
Overal piepschuim!! In het water, in het riet, tegen het hek. Het hek? Daarachter bleken 2 man koortsachtig aan het werk in een hopeloze poging om de schade binnen de perken te houden. Maar het waait hard en de grote platen piepschuim laten zich lekker meevoeren,zo ver en onbereikbaar mogelijk.Dat biertje thuis moet maar wachten. We gaan aan de slag. Met lange stokken vissen we grote platen uit het water. Glibberend op de oever reiken we naar de kleinste stukjes. We gaan het gevecht aan met de braamstruikken om ze de broken te ontfutselen. Alles om te voorkomen dat zich een klein ecologisch rampje voordoet in ons al even kleine natuurgebied, domaen van de ijsvogel en de bever. Het lijkt onbegonnen werk. De troep ligt overal. De wind wakkert aan en het begint heftig te regenen. We zijn nat en modderig.

Gelukkig komt er versterking. Eerst een bevriend echtpaar van het bedrijf achter het hek en later een niets vermoedende wandelaar, die aan het fotograferen was.

De een in stoere kaplaatzen, de ander in panty. Het maakt niet uit. Gezamenlijk trotseren we wind en weer en binden de strijd aan tegen de kleine balletjes die overall tussen kruipen. En het lukt!! Met zijn allen hebben we 95% opgeruimd. De eendjes kunnen morgen onbezorgd slobberen.

 

Nat en vies, maar voldaan vervolgen we ons weg naar huis. Het leven is fijn en dit zijn de kadootjes.