Hoe gaan we verder?

Inmiddels schrijven we 28 maart. We zijn alweer 16 dagen in quarantaine. De tijd vliegt.

Wat is er sindsdien gebeurd?
In de U.S.A. 123.780 besmettingen en 2229 doden.
In Italie 92.472 gevallen en 10.023 doden.
Spanje is bezig met een inhaalslag; 73.235 zieken en 5982 sterfgevallen.

De case lijst van slechts 1,5 dag terug

In de rest van Europa loopt de teller ook gestaag op. Nederland bungelt in het midden met 9762 geregistreerde gevallen ( lang niet iedereen wordt getest) en 639 overledenen.
In ons land zijn de maatregelen verlengd tot 1 juni. Horeca ging op 13 maart al dicht. Er is een schreeuwend tekort aan medische middelen en de zorg wordt, terecht, doodgeknuffeld. Supermarkten kwamen in zwaar weer door het hamsteren.

Een geplunderd schap toiletpapier bij de AH

Wereldwijd zijn er 668.351 bekende besmettingen en 31.027 doden. Bijna alles is gesloten en vliegverkeer ligt nagenoeg plat. Zelfs het Eurovisie songfestival en de Olympische spelen zijn verplaatst naar 2021. En zo racen we met een noodvaart naar een globale recessie en is er politieke onrust tussen de grootmachten.
Trump blijkt inderdaad een volslagen idioot te zijn en brengt met zijn domme gedrag heel Amerika in gevaar. China en Rusland zien hun kans waar om de nieuwe grootmacht te worden. Europa laat zien dat het geen eenheid is en gaat hard onderuit.

Maar er zijn ook bijzonder goede geluiden; De luchtvervuiling en CO2 uitstoot zijn in die luttele weken drastisch afgenomen. Ook zijn er veel menselijke, hartverwarmende initiatieven. Oudjes in bejaardenhuizen mogen niet meer bezocht worden, dus worden er massaal balkon gymles en bingo’s georganiseerd. Familieleden schrijven lieve zinnen op de stoep voor het raam van de verzorgingsflat of klimmen de ladder op voor een raamgesprek.
Ook zie ik veel improvisatie talent en creativiteit. Nieuwe liedjes, kunstwerken en spelletjes op de radio en internet. Maar ook eindeloze herhaling van berichten, veel hetzelfde liedje, tijdverdrijf.
Verveling, onachtzaamheid, egocentrisme en zelfs pure kwaadwillendheid zijn aspecten van het menselijk karakter die helaas ook nu naar boven komen drijven. Vooralsnog zijn ze in de minderheid.

En wat gebeurt er in mij?

Mijn hoofd is net een roller coaster. Elke dag komen er andere emoties opwellen. Ik geniet van de rust, maar juist omdat ik daarvan optimaal wil genieten maakt het me haastig. Ik wil gewoon geen tijd verspillen, wat een contradictie. Telkens denk ik mij te moeten voorbereiden op de tijd na de quarantaine en ben ik bezig met ordenen, opruimen en plannen maken terwijl de creativiteit kookt en borrelt als nooit tevoren. En dan wil ik ook vooral mijn steentje bijdragen om de wereld te verbeteren. Alles tegelijk en door elkaar.

9 maart zaten we nog in overvolle metro’s in London, de dreiging leek toen nog ver weg. Er waren wat gevallen en je was wat voorzichtiger, maar dat was het wel. Die tijd lijkt nu een ander leven. We zijn in een surrealistische film beland en ik verwonder mij over de veranderde wereld.
De rust en de schonere lucht, vogels fluiten en bereiden hun nestje voor. Mensen voelen zich ontspannen omdat ze meer tijd hebben. Deze verandering maakt me erg blij en hoopvol. Met heel mijn hart hoop ik dat we ons lesje geleerd hebben en deze kans waarnemen om de wereld fijner en rustiger te maken. “ Never spill a good crisis”.

Het OV lijkt iets uit een vorig leven

Tegelijkertijd ben ik verdrietig omdat de wereld voorgoed veranderd is. Hierna zal er altijd een bewustzijn zijn van de risico’s van intermenselijk verkeer. Wat voor gevolgen gaat dit hebben voor de toekomst? Zullen we nog hutje mutje kunnen staan op festivals? Is er nog kans op spontane knuffels?
En tot slot ben ik bang…..niet voor mezelf en niet voor de ziekte. Ik ben bang dat we weer terug gaan naar vroeger. Dat mensen vergeten en de economie weer op nummer 1 staat. Binnen de kortste keren weer drukte en klimaat dreiging. En dan noog een tikje erger, omdat de politiek heeft gezien hoe ze de mensen globaal kunnen manipuleren met angst. Dat onze vrijheid permanent wordt ingeperkt. Dat we slechts pionnen zijn in het spel van de wereldleiders. De volksgezondheid wordt dan slechts in stand gehouden, omdat we nuttig zijn als aantal. George Orwell’s 1984 is finally about to happen.

Zullen we afspreken dat dat laatste niet gebeurt?

 

Of zoals Jim Morrisson schreef;

“The old get old
And the young get stronger
May take a week
And it may take longer
They got the guns
But we got the numbers
Gonna win, yeah
We’re takin’ over
Come on! Get together one more time!”

We zijn er zelf bij. Samen kunnen we het tij keren. Door genoegen te nemen met iets minder en bereid zijn om zelf te koken en je spullen te repareren. Iets minder snel kopen. Bewust te zijn van wat je eet. Vakantievieren op een natuurvriendelijke manier. Te accepteren dat er niet altijd iets leuks hoeft te gebeuren. Jezelf leren vermaken, goed na te denken over milieubelastende zaken als werk, gezinsplanning en vrije tijd. Kritisch te zijn over politiek en religie. Elkaar te helpen. Nadenken over wie je bent en wat jou recht is van bestaan.

Als we daar nu eens mee beginnen, misschien, heel misschien, kunnen we als diersoort evalueren naar een samenleving die niet draait om geld, macht en status, maar om saamhorigheid, plezier en verwondering.

In harmonie met de natuur en onszelf.
Wees eerlijk, dat is toch een veel leuker vooruitzicht?

Corona legt alles plat, vloek of zegen?

Sinds enkele dagen is niets meer hetzelfde. Over de hele wereld sluiten scholen, worden vluchten geannulleerd en grenzen bewaakt. Wat is er aan de hand?

 

Het Corona virus.

Hoe begon het? Eind december kwam er in China een bericht van een nieuw virus met griepachtige verschijnselen. Hier haalden we onze schouders op. Het was toch aan de andere kant van de wereld, ver van je bed show.

Na enkele weken kwamen er youtube filmpjes; panische Chinezen met mondkapjes die vertelden hoe het er echt aan toeging. Geen OV, geen ziekenhuizen en mensen bezweken op straat. We werden onrustig en vermeden Chinezen. We namen ze niet serieus en sommigen discrimineerden ze “ Coronachinezen” werd een nieuw scheldwoord.

Het duurde niet lang of de eerste gevallen doken elders op. Op cruiseschepen, Frankrijk en Duitsland en Italie. Italie ging hard. Binnen no time waren er 4500 gevallen. Salone di mobile in Milaan werd gecancelled. Dit was in de voorjaarsvakantie.

 

De maatregelen

Het eerste corona geval in Nederland was op 27 februari 2020; overgewaaid uit Italie. Nog niets aan de hand. Het werden er 4…6…10….24…..82. Op 12 maart stond de officiele teller op 641. Toen kwamen de maatregelen.

Belangrijke evenementen werden afgelast, bijeenkomsten van meer dan 100 mensen verboden. En na wat discussies werden uit voorzorg ook de universiteiten en hogescholen gesloten tot 31 maart.

Nederland is bezorgd. Niemand weet wat ze ervan moeten denken. Werk en sociaal leven liggen plat. Het OV is uitgestorven. Supermarkten met lege schappen omdat iedereen hamstert. En dan vooral toilet papier.

Ik zie het aan en verwonder me. Hoe kwetsbaar en futiel onze samenleving is. Alles is gebaseerd op de economie. Nu het niet blijkt te werken, zie je wat er echt schort. Niemand kan voor zichzelf zorgen. We hebben supermarkten en ziekenhuizen nodig.

 

Ideaal

Ik voel me bevoorrecht. 3 weken geen lesgeven betekent voor mij 3 weken in het atelier. Geen afspraken, geen druk van buitenaf. Gewoon lekker werk maken in mijn eigen prive quarantaine kamertje. Lekker cocoonen, het hoofd leeg. Een soort van creatief retraite. Ik hoef nergens heen, alleen verdwalen in mijn verbeeldingskracht.

Maar is het eigenlijk niet heel vreemd dat dit een luxe is? Dat we allemaal geleefd worden en niemand echt een eigen vrije wil heeft om te bepalen hoe hij of zij de dag doorbrengt? Dat we niet zomaar op ons hutje op de hei naar de wolken kunnen staren als we dat hutje niet kunnen betalen?

Ik gun het de wereld zo! Minder files, ruimte voor de natuur, rust en een einde van de ratrace. Zouden we met zijn allen iets kunnen leren van deze pandemie? Zouden we met deze wijsheid een ommekeer kunnen maken in de samenleving? Laten we het hopen, anders zijn de vooruitzichten stukken zorgelijker dan een covad-19 uitbraak.

De muziek klinkt buiten

Ik ben een zonnekind. Als iedereen loopt te puffen en te klagen dat het zo warm is, ben ik in mijn element. Liefst skip ik de winter en surf ik in die maanden het internet af, op zoek naar nieuwe bestemmingen.

Of ik ga nieuw werk maken in het atelier. Zagen, lekker warm lassen of boetseren bij de kachel. Kou is niet mijn ding. 

Maar deze winter is gewoon geen winter. Stiekem vind ik dat wel jammer. Want eerlijk is eerlijk, een lange wandeling door de maagdelijke sneeuw in het polderlandschap is geweldig. Of die keer dat we konden langlaugfen in de Ardennen. Supermooi! Het biertje achteraf smaakt dan  fantastisch.

Dit jaar dus niet, het is warm voor de tijd van het jaar. Het regent en het stormt al dagen! Het knaagt en jeukt om naar buiten te gaan. Dus we pakken de auto en rijden even naar ” de Hoek”, ons koosnaampje voor Hoek van Holland, het ” thuisstrand” van Rotterdam. Niets bijzonders ( voor deze contreien van het land) en niet heel spannend, maar dat is ook niet nodig.

We wandelen slechts 2 uurtjes.

2 uurtjes waarin we uit ons sokken waaien, drijfnat regenen, ons verwonderen over de kleine eilandjes die ontstaan door schelpjes in het zand waar de wind niet bij kan. De oneindige wervelingen van alle stromingen. De spiegelingen op het natte zand. De surfers in actie te zien op witte schuimkoppen en het liefst meedoen.

De nieuwe maan zien in een kitevlieger. De kleur van het water, zo intens groen. Dezelfde kleur als groene ogen. Het loden grijs van de lucht. Zandvlagen over de vlakte. Het nog groenere groen van de mosjes op de struiken. Wuivend helmgras. De roep van de natuur. Nieuwe energie. Plannen voor nieuwe hikes ( 17 km naar Den Haag).

Is het snertweer? Ja! Zijn we natgeregend? Absoluut! Maar het heeft me weer zoveel gegeven. Niet alleen inspiratie om deze blog te schrijven, maar ook weer een goede reminder dat de wereld en fantastische plek is. Niet alleen de verre oorden, maar vooral ook om de hoek. Je hoeft niet ver weg om van de natuur te genieten. Het enige wat je hoeft te doen is je jas aantrekken en je ogen openen. Kijk om je heen. Kijk. Echt.

Buiten gebeurt het. Anywhere. Niet op je beeldscherm.